Kiedy rodzice decydują się na zakończenie związku małżeńskiego kierują pozew do sądu. W dalszej kolejności muszą zdecydować, który z małżonków będzie mieszkał z dziećmi i zajmował się nimi przez większość czasu. Drugi z rodziców może angażować się w trakcie weekendów, albo pomagać w ciągu tygodnia (wszystko zależy od ustaleń obu stron). Jednak oprócz omówionych decyzji, sąd musi zdecydować o wysokości płaconych alimentów.
Opiekun, który sprawuje bezustanną opiekę nad dziećmi (w większości przypadków mama), otrzymuje od ojca konkretną sumę pieniędzy. Alimenty umożliwiają kupno ubrań, jedzenia, opłacenie wydatków związanych z edukacją oraz przyjemnościami.
Wielkość alimentów jest uwarunkowana zarobkami. Sytuacja komplikuje się, kiedy rodzic zobowiązany do przesyłania pieniędzy na pociechy, zaczyna wymigiwać się od tego obowiązku. Omawiane działania wpływają na pogorszenie życia rodziny oraz wymagają specjalnych działań podjętych przez drugiego rodzica oraz sąd. Osoby, które nie płacą alimentów znani są jako dłużnicy alimentacyjni i są narażeni na konsekwencje karne. Brak przekazywanych środków na wychowanie dzieci to przestępstwo, które zostało dokładnie omówione w art. 209 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku.
W oczach sądu jest to narażanie małoletnich osób na niebezpieczeństwo oraz brak zaspokajania ich podstawowych potrzeb. Skutkiem takiego postępowania można spodziewać się grzywny, ograniczenia wolności, a w najgorszych przypadkach – pozbawienia wolności do lat 2. Omawiane przestępstwo alimentacyjne zostaje ścigane na wniosek osoby pokrzywdzonej, organów pomocy społecznej bądź organu wykonującego konkretne czynności w stosunku do dłużnika alimentacyjnego. Ściganie winnego może odbywać się również z urzędu i ma miejsce w sytuacjach, kiedy pokrzywdzony rodzic otrzymuje wsparcie finansowe od konkretnych instytucji pomagających w egzekucji alimentów.