Wywodząca się z prawa rzymskiego skarga Pauliańska ma swoje zastosowanie do dnia dzisiejszego. Polega na możliwości dochodzenia przez wierzyciela roszczeń w momencie, gdy osoba trzecia uzyskała korzyść materialną wskutek czynności prawnej i w której efekcie, to wierzyciel został pokrzywdzony.
Dzieje się tak najczęściej, gdy dłużnik wiedząc, że ma długi, przepisuje z pełną świadomością majątek osobie trzeciej, która o tym wiedziała lub mogła się o tym dowiedzieć. W takiej sytuacji wierzyciel ma pełne prawo żądać aby ta czynność prawna została uznana za bezskuteczną. Skarga Pauliańska dokładnie opisana jest w art. 527–534 Kodeksu Cywilnego: :”Gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć.”.
Jednakże, można zaskarżyć wyłącznie czynność prawną, która już się odbyła. Nie da się udaremnić ani zapobiec dokonania przez dłużnika tego typu czynności prawnej. Dopóki dłużnik nie dokona kroków prawnych, które wzbogacą osobę trzecią, wierzyciele nie mogą się przed tym uchronić.