Amputacja to poważny zabieg, który niesie ze sobą ogromne konsekwencje zarówno w sferze fizycznej, jak i psychicznej. Nikt, kto tego nie przeżył, nie jest w stanie wyobrazić sobie, co czuje, myśli osoba po usunięciu kończyny. Bardzo często zdarza się, że decyzja o amputacji jest podejmowana przez lekarzy, gdy pacjent jest nieprzytomny. Oznacza to, że po wybudzeniu z narkozy, czy też zwyczajnym odzyskaniu przytomności, pacjent zostaje postawiony przed faktem dokonanym. Z pewnością wpływa to znacząco na jego stan psychiczny, gdyż nie miał żadnego wpływu na taką decyzję. Dodatkowo nie było okazji, żeby się pogodzić z diagnozą. Amputacja kończyny to strata (czasowa lub trwała) pewnych umiejętności i funkcji fizycznych. Nie oszukujmy się – osoba po usunięciu kończyny zyskuje status niepełnosprawności. Nagle codzienne czynności stają się niewyobrażalnie trudne lub niemożliwe. Ciągłe niepowodzenia, brak samozaparcia sprawiają, że psychika pacjenta jest bardzo krucha, delikatna. Z takim problemem trudno poradzić sobie samodzielnie. Dlatego wsparcie psychologiczne jest tak ważne po amputacji. Dobrze, by wokół byli bliscy, którzy dodadzą pacjentowi otuchy, pomogą w pierwszych dniach. Ważne jednak, aby pamiętać, że nie można wyręczać osób po amputacji. Muszą one zaakceptować swój stan i nauczyć się żyć na nowo. Oczywiście pacjent potrzebuje czasu, musi przeżyć swego rodzaju żałobę, a następnie uporządkować myśli. W tak drastycznej sytuacji bez wątpienia potrzebny jest profesjonalny psycholog, który nie tylko zadba o bezpieczeństwo psychiczne pacjenta, ale także doradzi najbliższym, jak postępować z poszkodowanym.
Dlaczego psychologiczne wsparcie po amputacji jest tak ważne?
